Å koffer skreiv æ denne da ...?

Denne sangen kom plutselig tel mæ - en dag æ kom over en situasjon kor ensomheta ikkje kunne overses. Å det som gjorde opplevelsen ekstra sterk va at situasjonen va mykje nærmare einn en skulle tru. Av og tel kain man omgi sæ med menneska man ikkje trur e ensomme, men som likevel e det. Å da forstod æ plutselig at ensomheta over tid kan bli tel en slags paraply som hindre andre innsyn i en vanskelig hverdag.

Den skjerme førr vanskelige spørsmål, og lar dæ unngå å svare på ting det e vanskelig å snakke om. Selv menneska som e i nær familie behøve ikkje førrstå kor ensom en person e. Ensomheta blir tel ei hemmelighet bare han/hun vet om. Å det e`kje nødvendigvis slik at ensomheta har sett utspring i mangel på mennesklig kontakt. Den skjulte ensomheta kommer av at personen ikkje vil hens ensomhet eller mangel på nære venna skal vises for andre. Ved å innrømme ensomhet blir liksom ensomheta større ...